12 July 2006

Holiday in Berlin



Vorige week het Museum für Naturkunde in Berlijn bezocht. Helaas was de grote zaal met o.a. de 12 meter hoge Brachiosaurus gesloten wegens renovatie, maar er nog was genoeg te zien om een middag aan de Berlijnse hitte en de voetbalgekte te ontvluchten. De Archaeopteryx was prachtig, de mineralenzaal enorm en de diorama's met opgezette dieren erg schattig. Vooral het straattafereel waarin 1 dood musje een aangereden musje moest voorstellen, terwijl 20 andere dode vogels hun best zaten te doen om voor levende mussen, mezen en merels door te gaan.
De museumwinkel was ook gesloten, vanwege Krankheit, ik neem aan van de Verkäuferin. Gelukkig was er om de hoek een boekhandel voor studenten Biologie, met behalve monografieën in het Duits over de Haubentaucher, de Teichrohrsänger en de Flussregenpfeifer, ook nog wat leuke boekjes in het Engels. Dus in plaats van de museumgids lees ik nu The Ancestor's Tale van Richard Dawkins: een terugwaartse zoektocht naar het onstaan van het leven. Waar Bill Bryson een bladzijde of 200 had voor zijn verhaal over de evolutie, kan Richard Dawkins 3 keer zo uitgebreid zijn, inclusief 50 kleurenillustraties. Kortom: een tweede verplicht boek voor zij die willen Weten.

11 July 2006

Jugband Blues

I don't care if the sun don't shine
And I don't care if nothing is mine
And I don't care if I'm nervous with you
I'll do my loving in the Winter.

And the sea isn't green
And I love the queen
And what exactly is a dream?
And what exactly is a joke?

30 June 2006

Hamburg



Komende week waarschijnlijk niets nieuws hier, want zit in Hamburg om der Mannschaft aan te moedigen. Of is het die Mannschaft?

26 June 2006

Dicht / open



Zolar Czakl leek gesloten voor comments: geen poging tot censuur, maar gewoon fout ingesteld door mij. Gelukkig weet Polter meer van Blogger dan ik, dus hij kon me vertellen wat er niet goed was.



Vanaf nu is Zolar Czakl dus weer open voor al uw op- of aanmerkingen. De oude comments zijn nu ook gepubliceerd, bedankt voor het volhouden!

23 June 2006

The Wozard of Iz



Op The Annex kwam ik 'the Wozard of Iz' tegen en aangezien ik een Oz-liefhebber ben, wilde ik natuurlijk ook weten waar 'the Wozard of Iz' over gaat. Het klinkt als een combinatie tussen the Lamb lies down on Broadway en the Wizard of Oz, met flarden Billy the Mountain, the Dark Side of the Moon en Initiation (TR), helemaal geproduceerd op de modernste jaren '70 synthesizers. Help! Met een soort Central Scrutinizer en een Dorothy die nog verwarder klinkt dan in the Wizard, als dat nog mogelijk is. Meer informatie over het verhaal is hier te vinden. En nu maar wachten op de Joop van den Ende-musical, met Carice van Houten als Dorothy.

04 June 2006

Kyrie Elipson!



Er past er maar een op de foto, maar links buiten beeld staat er nog eentje: ik heb nieuwe luidsprekers! :-) Na 18 jaar trouwe dienst zijn de KEF's C30 vervangen door twee maal Elipson Colonne Duson: ruim één meter hoge mat-zwarte Twin Towers. En ze klinken prachtig! Vannacht veel Zappa gedraaid, Pink Floyd, VDGG, Rolling Stones, dEUS, Cornelius, Ascenseur pour l'échafaud... Wow! Meer laag en beter midden en steeds weer geluiden die ik niet eerder zo goed hoorde of zelfs nooit eerder had opgemerkt. Kan ik de complete collectie helemaal opnieuw gaan ondekken! :-) Ik ben blij!

03 June 2006

30 May 2006

Osaka



Zappa plays Zappa, met chaos en humor, zoals het hoort.
En met Japanse rap, live in Osaka 03/02/1976!

http://www.liveandotherwise.blogspot.com/

21 May 2006

ZPZ



Nee, geen dancecontest, helaas, en weinig humor, maar wel goede muziek!
Meer foto's op http://blogger.xs4all.nl/werksman

En een Steve Vai solo op http://www.euronet.nl/~jwb/vai.mov
...ik vond Dweezil toch beter!

11 May 2006

Zappa plays Zappa










Om alvast in de stemming te komen voor het Zappa plays Zappa concert van a.s. maandag in de Heineken Bierhal: op liveandotherwise gratis en voor niks bijna een uur Zappa live met het Halloween concert in NY, 1977. "Can you dance?" (Yeahhh...) "Are you good?" Maar een Dance Contest zal er maandag waarschijnlijk niet inzitten. Of toch wel... ?

11 April 2006

EXPO aanwinst

Gevonden op de verzamelbeurs in Utrecht! :-)


De Sputnik als propagandamiddel


Toch jammer dat het Amerikaanse paviljoen net niet op het kaartje past!







Botjes


Schildpad met plastic flipper


Schedel-puzzle


Gestrande walvis op de derde verdieping

05 April 2006

Luik

Nog een leuk dagje in België, naar het aquarium en zoölogisch museum van de Luikse Universiteit. "Uniek in Wallonië", volgens het foldertje! Het hele museum is heerlijk verouderd, zoals op deze foto's te zien is. De informatiebordjes zijn handgetypt met zelfgeschilderde illustraties en de tropische vissen lijken van papiermaché en verf gemaakt. Prachtig dus! Ook de favoriete dieren van Boudewijn Büch zijn er te bewonderen.


Een mottige koningspinguin


Afgietsels van de Oxford-dodo


Een coelacanth, goed in de lak

15 March 2006

Meer EXPO '58 plattegronden


Tafeltje op 3 poten op de EXPO '58 tentoonstelling. Leuk maar niet erg practisch, want past nooit opgevouwen in je jaszak...


Het omslag van een EXPO '58 promotie boekje, in dezelfde jaren '50 tekenstijl als het tafeltje, maar gezien vanuit een andere richting. EXPO '58 items zijn niet makkelijk te vinden omdat het meeste naar vaste verzamelaars gaat, zei de boekverkoper me toen. Gelukkig was ik ze deze keer te snel af.


De plattegrond in het EXPO '58 boekje, in frisse pastelkleur.

14 March 2006

Atomium by night



Overdag blinkend in de zon, 's-nachts stralend als een futuristische vuurtoren. Na bijna 50 jaar nog steeds adembenemend mooi en haast te vervreemdend om echt waar te zijn. In 1958 konden de bezoekers uit alle uithoeken van België hun ogen waarschijnlijk helemaal niet geloven.



Om de EXPO '58 bezoekers duidelijk te maken dat ze hier een 165 miljard keer vergroot ijzerkristal zagen, knipperde de verlichting zo dat het leek of je electronen in hun baan rond zag circelen, waardoor het nachtelijke Atomium op oude filmopnamen nog ongrijpbaarder lijkt. Nu was de verlichting continu aan, maar hopelijk kunnen ze ook nu weer de electronen-stand inschakelen.



(Alle foto's door Vijfke & Varjak, trouwens.)

13 March 2006

Atomium



Het Atomium staat weer te blinken in de zon! Een paar jaar geleden was het Atomium nog slechts een dof overblijfsel van EXPO '58 en was er weinig meer over van het symbool van het na-oorlogs optimisme en het geloof in de toekomst. De dofgrijze aluminium bollen maakten een treurige indruk in de nieuwe eeuw en het bouwwerk stond zelfs op de nominatie om gesloopt te worden. Een belachelijk idee natuurlijk en eigenlijk net zo absurd als het idee om het ooit neer te zetten.



Gelukkig hadden de Belgen er zo'n 18 miljoen euro voor over om de vreemdste constructie ter wereld op te knappen. En het ziet er weer net zo stralend en futuristisch uit als in 1958. Ter ere van de heropening, vorige maand, was er in het verbouwde restant van het amerikaanse paviljoen een tentoonstelling over EXPO '58. Veel foto's, maquette's, asbakken en serviezen en planken vol miniatuur Atomiumpjes. Niet allemaal even smaakvol uitgevoerd, maar ook mensen met een minder moderne smaak wilden natuurlijk een souvenir mee naar huis nemen.



Het groene boekje op de eerste foto heb ik niet gejat van de tentoonstelling, maar stond al een tijdje bij mij in de kast. Met het bijna 50 jaar oude plattegrondje in het boekje kun je nog steeds de weg vinden op het voormalige EXPO terrein. De prachige bouwwerken die hier ooit stonden moet je er zelf maar bijdenken. Of kijk hier.










05 March 2006

Dollartekens?



Hoera, de nieuwe Brusselmans! Hoewel volkomen genegeerd door de serieuze Nederlandse literaire critici blijft d'n Herman toch maar dapper boeken schrijven. Jaren geleden schreef hij een paar prachtboeken over liefde, verlangen, eenzaamheid en drankzucht. Altijd weer op zoek naar het onvindbare Droommeisje. Maar aangezien hij al weer een jaar of tien gelukkig is en de huur toch moet worden betaald, is de autobiografische fictie vervangen door de fictieve autobiografie. Ofwel een eindeloze stroom onzin over de belevenissen van de beroemde schrijver Herman Brusselmans, met veel anecdotes over grootvaders en -moeders, ooms en tantes en andere legendarische personen uit Hermans gelukkige jeugd op het Vlaamse platteland. Dit alles wordt dan weer onderbroken door stukjes waarin de schrijver Herman Brusselmans een boek aan het schrijven is en hoe zwaar het toch niet is om weer eens 300 bladzijden te moeten vullen. Jaja, je maakt wat mede! In het beste geval levert het een boek op met vermakelijke 'avonturen' van HB, afgewisseld met meer serieuze stukken over Het Leven Zelve, dat eigenlijk niet zo veel voorstelt. In het ergste geval krijg je dit nieuwe boek van HB: pure nonsens. Het gaat nergens over en er staat geen zinnig woord in, maar het is wel heel erg grappig. Ontspoorde dialogen, overbodige opmerkingen, uitgebreide anecdotes die niets met het verhaal te maken hebben, onzinnamen van personages en altijd weer het aanprijzen van de geweldige schrijver Herman Brusselmans. En dan op blz 64: "Bovendien vind ik het niet kies om dingen aan het papier toe te vertrouwen die je net zo goed kan weglaten. Dankzij deze opvatting ben ik de schrijver geworden zoals er verder bijna geen zijn in Vlaanderen." Flauw? Misschien, maar na 60 bladzijden onzin gelezen te hebben kan ik er de humor wel van inzien. Literaire prijzen zal hij er alweer niet mee winnen, maar ik ben weer blij met de nieuwe Brusselmans, uitermate geschikt om je op te vrolijken in deze duistere tijden. Kortom: hoera, de nieuwe Brusselmans!! Tsjoelala. Tsjoelala.

26 February 2006

26 februari 2005



LA vanuit de lucht. Over 10 uur zijn we weer terug in koud, nat, klein en aangeharkt Nederland.

25 February 2006

25 februari 2005



Hooverdam, Nevada. En in mijn derde Amerikaanse staat geweest: Arizona, halverwege de dam ligt namelijk de staatsgrens. De klok op de linker inlaattoren geeft Nevada-tijd aan, de klok op de rechter inlaattoren een uur later, de Arizona-tijd. Dankzij de stroom die de Hooverdam opwekt, kon eindelijk dit deel van de VS tot ontwikkeling worden gebracht. Zonder airco's en ventilatoren wilden er namelijk niet veel mensen wonen in deze woestijn. Las Vegas is nu nog steeds een van de snelst groeiende steden van de VS. Van hieruit teruggereden naar Shafter, dwars door de Mohave Desert. Cactussen en Yoshua-trees in de woestijn, Captain Beefheart in de cd-speler, de perfecte soundtrack voor deze rit.

EEE-lec-tri-ciii-tyyyyyy!!!!!

24 February 2006

24 februari 2005



Minder bekende neons aan het einde van The Strip, de grote patserige casino's zitten een paar mijl verderop. Zelfs nog een paar dollar in een speelautomaat gegooid en niet eens stinkend rijk geworden. Maar ook geen half fortuin weggesmeten, zoals veel mensen hier, die een jaar of langer sparen voor de trip van hun leven en om 10 uur 's-morgens met een kartonnen beker achter een automaat zitten. En wat een lelijke vloerbedekking in al die casino's!

23 February 2006

23 februari 2005



Death Valley, een van de droogste en heetste plaatsen ter wereld? Zo niet in februari 2005: de weg richting Zabriskie Point is helaas afgesloten wegens 'washouts'. Door overstromingen na de zware regenval is er een laag modder en steengruis op de weg achtergebleven, waar wij met onze Dodge Neon niet doorheen komen. We moeten nog een stuk naar het noorden voor we de grens met Nevada over kunnen steken. Ondertussen begint het alweer te schemeren, maar gelukkig zijn we Death Valley uit voor het echt donker wordt. We volgen Route 95 richting Las Vegas, links van ons ligt Area 51. Geen verdachte lichtjes in de donkere lucht, wel veel reclameborden met UFO's en groene mannetjes met grote ogen. Las Vegas ligt nog 60 mijl verder, maar we zien de gloed al voor ons in de lucht. Na twee dagen Yosemity en een dag in Death Valley lopen we vanavond met modder aan onze schoenen over The Strip: eindelijk weer een stad!

22 February 2006

22 februari 2005



Na een paar uur lopen eindelijk aangekomen bovenaan Vernal Falls, die achter het hekje 100 meter naar beneden stort. Terug namen we de kortere route: de Mist Trail, een steil pad door de nevels van de waterval. Alsof deze tocht niet genoeg was, wilde ik dezelfde middag ook nog de sequoia's zien in Mariposa Grove, in het zuiden van Yosemite Park. Na een uur door de steeds diepere sneeuw te hebben gelopen, was het al te donker toen ik hier aankwam en zag ik door de bomen geen bos meer. Maar de terugweg door de sneeuw bij volle maan was onvergetelijk.

21 February 2006

21 februari 2005



In het midden onze riante twee-kamer bungalow (slaapkamer + douche), sfeervol gelegen aan de Merced River, net buiten het Yosemite National Park. Met een gaskachel die het niet deed (wel toeslag voor betaald :-) en een tv met 1 kanaal, de beloofde film werd nooit uitgezonden. Avondeten bestond uit brood met kaas en avocado salade. Dus maar vroeg gaan slapen en morgen uitgerust de wildernis in.

20 February 2006

20 februari 2005



Wat is er te doen in Sacramento? Inderdaad niet veel bijzonders: een nagebouwd cowboystraatje (Old Sac) en het Capitool zijn de grote attracties. In het Capitool is ook een museum over de geschiedenis van Sacramento en Californië: mooie oude boeken en landkaarten en de originele kantoren uit 1906, net een filmdecor. In de gangen hangen de portretten van de vroegere gouverneurs, waaronder Ronald Reagan. De museumwinkel staat voor de helft vol met artikelen met Reagan er op: posters, ingelijste foto's, beschilderde borden, allemaal erg smaakvol. Opmerkelijk is dan ook de Ronnie Reagan Calendar met cheezy film- en reclamefoto's van een jonge Reagan en zijn beste citaten. Hopelijk kunnen we over 20 jaar ook nog eens lachen om de huidige president.

19 February 2006

19 februari 2005



Fort Point, gebouwd tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog, onder de Golden Gate Bridge uit de jaren '30. Achter het fort sprong Kim Novak in het water in Hitchcock's 'Vertigo' en James Stewart sprong haar na en haalde haar er weer uit. Nu sluit een hek de doorgang af: om cinefiele zelfmoordenaars tegen te houden? Voor de zekerheid staan er ook nog twee politie-auto's paraat.

18 February 2006

18 februari 2005



How I love ya,
How I love ya
How I love ya,
How I love ya Frisco!

How I love ya,
How I love ya
How I love ya,
How I love ya
Oh, my hair is getting good in the back!

Every town must have a place
Where phony hippies meet
Psychedelic dungeons
Popping up on every street

GO TO SAN FRANCISCO...

(Vandaag geen tijd om iets te schrijven...)

17 February 2006

17 februari 2005



Vanuit Monterey Bay de hele morgen op een bootje de oceaan op om grijze walvissen te zien, dus eigenlijk zou het nu over Moby Dick moeten gaan. Maar die staat nog altijd ongelezen in de kast en veel meer dan een staart boven water en een paar keer "there she blows!" werd het niet. Wel tientallen opspringende dolfijnen, overal rondom onze boot. Verder een zeeotter, zeeleeuwen in de haven en net gevangen inktvis op de kade. Smaakte gefrituurd ook erg goed, verser krijg je het niet. 's-Middags naar het fantastische Monterey Bay Aquarium: behalve saaie vissen en haaien ook leuke zwartvoet-pinguins en zeeotters, -sterren, -egels en -komkommers. Bijzonder mooi zijn de jellyfish (klinkt toch een stuk beter dan kwallen): prachtige vormen, kleuren en bewegingen. Er blijkt zelfs een Phialella zappai te zijn: Zappa is overal!

16 February 2006

16 februari 2005



De Bixby Creek Bridge bij Big Sur. Hier beneden zat Jack Kerouac toen hij zijn gedicht "SEA" - 'Sounds of the Pacific Ocean at Big Sur' schreef. Verderop in de kloof moet de cabin staan waar hij een tijdje woonde. In 1960 is Kerouac een beroemd schrijver en hij wordt steeds vaker lastig gevallen door 'fans'. Om bij te komen van alle drukte en aandacht in San Francisco denkt Kerouac hier rust te vinden. Aanvankelijk gaat het goed en is hij tevreden met het alleen zijn en het eenvoudige leven in de natuur. Maar zijn vrienden komen hem opzoeken en nemen wijn, drank en vrouwen mee en natuurlijk laat Kerouac zich meeslepen in het zoveelste feest. Dit delirium doet hem twijfelen aan alles: vriendschap, beroemdheid, religie, liefde. Uiteindelijk wordt hij wakker en neemt zich voor er maar het beste van te maken, bij gebrek aan andere opties, en hij schrijft het boek "Big Sur". Negen jaar later zal hij zich uiteindelijk hebben doodgedronken.

15 February 2006

15 februari 2005



De hele maand is het al noodweer in Californië, met stormen en landslides in LA, maar tot nu toe hebben we geluk gehad. Tot vandaag: we rijden van Shafter richting San Luis Obispo en de lucht wordt grijzer en het begint te regenen. Als we de heuvels over zijn en voor het eerst de Pacific zien is het water niet alleen beneden ons. We volgen Route 1 naar het noorden, naar San Simeon , een klein dorpje met vooral motels en restaurants. Want rechts in de heuvels, vandaag onzichtbaar in de mist, ligt Hearst Castle , het landgoed van krantenmagnaat W.R. Hearst. Welbekend van de film Citizen Kane, die niet helemaal op waarheid is gebaseerd, weet ik nu. Met een busje worden we van het bezoekerscentrum naar 'de ranch' gebracht. Door de mist zien we de witte gebouwen op de heuveltop pas als we vlakbij zijn. Eerste halte: het buitenzwembad, helaas zonder het fameuze uitzicht op de Pacific. Dan snel door naar het hoofdgebouw, ofwel het Casa Grande in goed amerikaans. Vanaf de jaren '20 bouwde WRH hier zijn kasteel, ingericht met antiek afkomstig van europese veilingen. Wat niet werd ingebouwd, werd zolang opgeslagen in kratten: dat klopt wel in de film. Maar volgens de biografie van Marion Davies was het in de jaren '20/'30 één groot feest met tientallen gasten in Hearst Castle en geen leeg en eenzaam huis, zoals Orson Welles het in zijn film liet zien. Marion Davies was al een populaire actrice die de overdreven aandacht in de kranten van WRH eigenlijk niet nodig had. Dat ze niet echt een goede actrice was, wist ze zelf ook wel: "I couldn't act, but the idea of silent pictures appealed to me, because I couldn't talk either." (Ze stotterde namelijk.) Behalve een paar korte stukjes in het bezoekerscentrum, heb ik nooit een film met Marion Davies gezien. Toch is ze mijn favoriete silent movies actrice, vanwege haar leuke en niet pretentieuze autobiografie! Na twee rondleidingen en een film in het National Geographic Theatre dalen we af, terug naar San Simeon. Daar vinden we een kamer in het Silver Surf Motel, 200 meter van de rand van het continent. Morgen volgen we Route 1 verder naar het noorden.

14 February 2006

14 februari 2005



Denkend aan Californië / zie ik breede spooren / traag door oneindig / grasland gaan / Etc. Een spoorwegovergang ergens tussen Shafter en Bakersfield, in een uitgestrekt landschap met eindeloze rijen amandelbomen, onverstoorbare ja-knikkers en heel veel grasland. Ver daarachter de horizon. En om de rust te verstoren: goederentreinen die een langgerekt getoeter laten horen als ze een overgang passeren, ook 's-nachts. Nog meer clichees uit amerikaanse films die dus gewoon waar zijn.

13 February 2006

13 februari 2005



Onderweg van Shafter naar LA komen we langs een afslag met grote borden LANCASTER en PALMDALE. In de auto luisteren we naar 'Village of the Sun'. We zijn op weg naar LA om het graf van Frank Zappa te bezoeken. Helaas heb ik hem nooit zien optreden, ik leerde zijn muziek kennen net voor hij zijn laatste concert in Nederland gaf en Rotterdam was toen nog te ver voor ons. Nu ben ik aan de andere kant van de wereld op zoek naar een stukje gras. Na lang zoeken vinden we, verstopt tussen grijze kantoren, de inrit naar Westwood Memorial Park , een grasveldje met grote oude bomen, waar je met de auto omheen kunt rijden: amerikanen houden tenslotte niet van lopen, ook niet op begraafplaatsen. Op goed geluk beginnen we de plat in het gras liggende stenen te lezen, op zoek naar Lew Ayres: Zappa ligt daarnaast, zonder steen. Met behulp van vriendelijke mensen met een plattegrond vinden we tenslotte graf D-100: een smal stukje gras met vrolijke gele boomblaadjes in plaats van een zware steen. Verder niets. Alleen stilte en Roxy & Elsewhere in mijn hoofd. "Hello hello . . . Hey. . . Alright! Pardon me, folks. The name of this song is Penguin in Bondage..."

12 February 2006

12 februari 2005



Palmbomen in februari, altijd prettig. Hier bij de shopping-mall in Bakersfield. De brede wegen zijn heerlijk om te rijden, maar minder handig als je over wilt steken. Wij waren dan ook de enigen die dat probeerden, de amerikanen pakken gewoon de auto als ze naar de winkels aan de andere kant willen. Aan de overkant ligt toch ook een enorme parkeerplaats en anders moet je met je boodschappen lopen!

11 February 2006

11 februari 2005



Precies een jaar geleden kwam ik aan in Los Angeles, voor mijn eerste bezoek aan de VS. Voordat we door de controles heenwaren en we onze huurauto hadden opgehaald, was de vrijdagavondspits al begonnen. In de regen konden we aansluiten in een langzaamrijdende stoet pick-ups, limo's en enorme trucks. Een van de culturele hoogtepunten van de dag was deze giant donut: Springfield is overal! Wazig van de vlucht en het slaapgebrek trok Amerika aan mij voorbij. Onderweg stopten we bij een diner voor een burger en een cola: dus zo zien amerikanen er in het echt uit! Alsof ik wakker werd in een aflevering van Roseanne. 's-Avonds sliep ik in een Wonder Years slaapkamer met football-team foto's aan de muur. Eerste indruk: alle clichees over Amerika zijn waar!

Ship Ahoy!



Vanavond twee locale bandjes in de kroeg gehoord: FOAM wordt elke keer beter, maar het stoner-rock gezelschap Zeus dat daarna speelde was me iets te luid en eentonig, dus op tijd naar huis. Gelukkig ligt Waka/Jawaka altijd in de auto en thuis vond ik dit! Wordt het toch nog laat vanavond.

08 February 2006

De 21-ste eeuw (II)





Nog een tekening van Opland: deze staat sind 1989 bij mijn boeken van Salman Rushdie. In 1999 was Salman Rushdie levend en wel in Amsterdam voor een lezing en een signeersessie bij boekhandel Scheltema en kon ik hem bedanken voor zijn prachtige boeken. Naar aanleiding van de internationale cartoonrellen zei de leider van de shi’itische Hezbollah-beweging Sayed Hasan Nasrallah vorige week: ‘Deze hele ellende zou nooit zijn gebeurd als de fatwa tegen Salman Rushdie was uitgevoerd.’ (VK 03/02/06) En als het aan dit soort relimoefties lag aten we zeker ook allemaal geen varkensvlees meer en dronken we geen alcohol. Dit gaat niet alleen om het vrije woord, dit gaat om vrijheid en tolerantie op alle gebieden!

De 21-ste eeuw



En in de 21-ste eeuw is er nog steeds niets veranderd. Toen ik een paar weken terug met dit blog begon, dacht ik dat het vooral een leuke etalage zou worden voor muziek, boeken en foto's. Maar nu overal in de wereld humorloze fanatici zich misdragen en ambassades vernielen, zijn er belangrijker dingen te melden. Deze tekening van Opland staat al 15 jaar in mijn boekenkast en is helaas nog steeds actueel. Printen en voor het raam hangen!

04 February 2006

Visjes



Fluoricerende diepzeevissen?